หัวไม้ 60 % - 40%

การที่จะตีลูกให้ลอยโด่งตกไกลได้ระยะ หัวไม้จะต้องสวิงเข้าหาลูกกอล์ฟ ในแนวระนาบหรือในแนวที่เสยขึ้นเล็กน้อย เพื่อการนี้ศรีษะจะอยู่ที่ด้านหลังลูกกอล์ฟที่จุดกระทบ หากนักกอล์ฟยืนจรดลูกโดยทิ้งน้ำหนักให้ตกลงบนเท้าขวา 60 % ศรีษะของนักกอล์ฟก็จะเคลื่อนมาอยู่ ที่ด้านหลังลูกกอล์ฟได้เองตามธรรมชาติ ซึ่งจะทำให้นักกอล์ฟมีโอกาศสวิงไม้ ลงกระทบลูกด้วยตำแหน่งของศรีษะที่อยู่ด้านหลังลูกกอล์ฟ เพื่อตีกวาดลูกออกไปได้ง่ายขึ้น

เหล็กกลางแฟร์เวย์ 50 % - 50 %

เพื่อการตีเหล็กกลางแฟร์เวย์ให้ถูกเต็มลูก หัวเหล็กจะสวิงลงหาลูกกอล์ฟในมุมที่ชันเล็กน้อย หัวเหล็กจะกระทบถูกเต็มๆ ลูกแล้วสวิงต่อลงกัดพื้นหญ้าเป็นรอยไดวอทที่บางและยาว เพื่อการนี้ ตำแหน่งของศีรษะจะอยู่ที่บริเวณเหนือลูกกอล์ฟในขณะที่ไม้กระทบลูก ดังนั้นนักกอล์ฟควรจะยืนจรดลูก โดยกระจายน้ำหนักให้ตกลงบนเท้าทั้งสองข้างเท่าๆ กัน เพื่อให้ศรีษะอยู่บริเวณเหนือลูกกอล์ฟ และ หากนักกอล์ฟสวิงกลับมากระทบลูกด้วยศรีษะที่อยู่ในตำแหน่งเดิมได้ หัวเหล็กก็จะมีโอกาศตีถูกเต็มๆ ลูกได้อย่างแม่นยำ

เหล็กสั้น 40% - 60 %

มุมที่ตีเหล็กสั้นได้ดีที่สุดคือ มุมที่หัวเหล็กสวิงลงหาลูกกอล์ฟในมุมชัน (ชันกว่าเหล็กกลางและเหล็กยาว) เข้ากระทบลูกกอล์ฟ แล้วกัดรอยไดวอทด้านหน้าลูกกอล์ฟเป็นรอยค่อนข้างลึก ดังนั้นนักกอล์ฟควรยืนจรดลูกให้น้ำหนักตกลงบนเท้าซ้าย 60 % การยืนแบบนี้จะทำให้ศรีษะอยู่ค่อนไปทางซ้ายของลูกกอล์ฟเล็กน้อย ซึ่งจะทำให้นักกอล์ฟสามารถสวิงหัวเหล็กลงในมุมชันได้ตามต้องการ